Iedereen vertelde me wat er mis kon gaan Als ik aan mijn bevalling denk, moet ik soms nog steeds huilen. Bijna 24 uur. Urenlang weeën. Urenlang persen. Twee meisjes. En een gevoel dat ik bijna niet uitgelegd krijg: ik voelde me zó krachtig. Zó verbonden met mijn lijf. Alsof we dit samen deden, mijn lichaam, mijn meisjes en ik.
Dat was niet het beeld waarmee ik tijdens mijn zwangerschap naar huis werd gestuurd.
Daar ging het vooral over risico’s. Wat er fout kon gaan. Wat mijn lichaam waarschijnlijk niet vanzelf zou doen. Inleiden. Misschien een keizersnede. Mogelijke complicaties voor mijn meisjes. Het voelde alsof er steeds weer een nieuw doemscenario bij kwam, terwijl ik eigenlijk ook gewoon zwanger wilde zijn. Blij. Nieuwsgierig. Genieten van die twee kleine mensjes in mijn buik.
Dus hier komt mijn verhaal. Uitgebreid, met de mooie stukken én de spanning die eraan voorafging. Met mijn ademhaling, mijn vragen aan de artsen, mijn glibberige okrawater en mijn mega diepe bevallingsspace, lol. Want als je zwanger bent van een tweeling, mag je naast alle enge verhalen ook lezen hoe bijzonder en mooi het kan zijn.
Dit is hoe ík het heb beleefd. Geen garantie voor iemand anders. Wel een ervaring die ik niet alleen voor mezelf wil houden.
Eén placenta, twee meisjes en een hele hoop zorgen Mijn meisjes zijn eeneiig en deelden één placenta. Een monochoriale diamniotische tweelingzwangerschap dus. Dat brengt verhoogde medische risico’s met zich mee. Die risico’s waren bij mij ook echt aanwezig. Ik wil daar helder over zijn, want mijn verhaal gaat niet over doen alsof alles prima is terwijl er zorgen zijn.
Allebei mijn meisjes waren ontzettend klein en groeiden niet goed. Bij één van hen was de toevoer van voedingsstoffen sterk verminderd. Volgens de artsen functioneerde de placenta steeds minder goed. Dat waren serieuze dingen, en dat wist ik.
Vanaf 30 weken moest ik drie keer per week op controle komen. Drie keer per week weer onderzoeken, weer gesprekken, weer horen wat er mogelijk kon gebeuren. Ze wilden me opnemen en spraken over inleiden met 32 weken en een mogelijke keizersnede.
Ik werd daar ontzettend bang van. En geloof me: negen van de tien keer kwam die angst gewoon binnen. Ik was niet die vrouw die overal vrolijk doorheen liep en dacht dat ze het beter wist. Ik ging regelmatig met angst en onzekerheid naar huis. Het ging over mijn kinderen. Natuurlijk raakte dat me.
Wat ik moeilijk vond, was hoe weinig ruimte er in die gesprekken leek voor iets anders dan zorgen. De risico’s moesten besproken worden, absoluut. Maar ik had daarnaast zo’n behoefte aan rust. Aan uitleg die ik kon begrijpen. Aan ergens ook mogen voelen: misschien wordt dit heel mooi.
Als je steeds hoort wat er mis kan gaan, gaat dat in je hoofd zitten. Dan draag je niet alleen twee baby’s. Je draagt ook al die mogelijke uitkomsten met je mee. Voor mijn gevoel hing er een enorme negatieve lading om iets waar ik juist zo naar uitkeek.
Ik wilde weten wat er écht aan de hand was Daarom bleef ik vragen stellen. Soms opnieuw, soms net anders. Ik wilde begrijpen wat er op dat moment gebeurde en waarom een bepaald advies werd gegeven.
‘Maar móét ik nu echt blijven? Zijn mijn baby’s op dit moment daadwerkelijk in gevaar? Is er sprake van direct levensgevaar? Wat laten de onderzoeken precies zien?’
Zoals ik me die gesprekken herinner, kreeg ik telkens te horen dat er op dat moment geen direct levensgevaar was, maar wel grote risico’s. Dat onderscheid wilde ik snappen. Wat was er te zien? Wat werd er verwacht? Waarom werd juist nu een ingreep geadviseerd? Wat betekende afwachten?
Ik wilde niet dat angst het enige was waarop ik een beslissing nam. Ik wilde informatie. Ik wilde betrokken zijn bij wat er met mijn lichaam en mijn meisjes zou gebeuren.
En ja, ik begrijp dat artsen bij zo’n zwangerschap alert moeten zijn. Complicaties bij een tweeling met één placenta kunnen snel ontstaan. Ook als jij je prima voelt. Je kunt niet alles aanvoelen, hoe sterk je verbinding met je lichaam ook is. Daarom waren die controles belangrijk.
Maar ik wilde óók mezelf kunnen blijven in die gesprekken. Een vrouw met vragen, met gevoelens, met een eigen stem. Ik was niet tegen medische zorg. Ik wilde ruimte voor medische kennis én voor mijn eigen ervaring. Dat was voor mij de hele zoektocht.
En ondertussen voelde ik iets wat ik niet kende Het gekke is: vóór mijn zwangerschap vertrouwde ik nauwelijks op mijn lichaam of op mezelf. Dat sterke lichaamsvertrouwen was dus geen eigenschap die ik altijd al had. Het kwam tijdens mijn zwangerschap ineens veel meer naar voren.
Naast alle angst voelde ik ergens diep vanbinnen ook rust. Soms zo sterk dat ik dacht: waar komt dit vandaan? Ik voelde alles ineens veel duidelijker. Alsof er naast de gesprekken, de onderzoeken en al mijn gedachten nog iets anders aanwezig was waar ik naar kon luisteren.
Ik bleef zeggen: ‘Mijn meisjes komen wanneer ze er klaar voor zijn.’
Die zwangerschap heeft mijn spirituele kant echt groter gemaakt. Ik had het gevoel dat ik mijn zwangerschap, mijn bevalling en later ook ervaringen met mijn meisjes had gemanifesteerd. Voor mij betekent dat: iets voor me zien, het voelen en er echt in geloven. Dat speelde een grote rol in hoe ik die periode beleefde.
En ja, ik hoor mezelf ook, haha. Ik ben juist degene die dit vroeger veel te zweverig vond. Ik was totaal niet zo’n zweefteef. Maar dit was wat ik zelf voelde en meemaakte, en dat wil ik ook kunnen vertellen zonder het meteen af te zwakken tot keurige woorden die iedereen prettig vindt.
Tegelijk kan ik niet bewijzen dat mijn gedachten de uitkomst hebben veroorzaakt. Dat iets voor mij als manifesteren voelt, maakt het geen garantie voor een ander. Die twee dingen kunnen voor mij naast elkaar bestaan: een ervaring die heel veel betekenis heeft, en nog steeds kritisch blijven over wat je daaruit kunt concluderen.
‘Nou, tot maandag!’ — ik voelde iets anders De vrijdag vóór mijn bevalling had ik weer een controle. Toen ik wegging, zeiden de artsen: ‘Nou, tot maandag!’ Mijn inleiding stond namelijk voor die maandag gepland.
Ik antwoordde heel rustig dat ik niet meer terug zou komen voor die afspraak. Mijn meisjes zouden dat weekend vanzelf komen. Of ik zou maandag al in het ziekenhuis liggen omdat de bevalling natuurlijk was begonnen.
Ze keken me een beetje vreemd aan, lachten en zeiden weer: ‘Ja, ja, tot maandag!’
Maar ik bleef erbij. ‘Nee, ik ga niet meer terugkomen.’
Volgens hen zou ik maandag gewoon terug zijn. Mijn bevalling zou waarschijnlijk niet vanzelf beginnen en ze zouden me moeten inleiden. En toch voelde ik iets anders. Ik weet nog steeds niet hoe ik dat gevoel netjes moet uitleggen. Het voelde voor mij niet als zomaar hopen. Het was een diep, rustig vertrouwen.
Rond 35 weken waren mijn eerste voorweeën al begonnen. Bij 36 weken en 4 dagen braken mijn vliezen spontaan. Een dag later, bij 36 weken en 5 dagen, werden Infinite en Unity geboren. Op 26 augustus. Mijn twee prachtige meisjes. 🩷🩷
Mijn bevalling begon dus vanzelf, vóór de geplande inleiding. Dat moment raakt me nog steeds. Na zoveel gesprekken over wat mijn lichaam waarschijnlijk niet vanzelf zou kunnen, gebeurde het toch.
Dat betekent niet dat je kunt voorspellen wanneer je gaat bevallen. Ook niet dat gevoel belangrijker is dan controles. Voor mij was het gewoon een heel bijzondere ervaring: wat ik zo sterk had gevoeld, kwam overeen met hoe mijn bevalling uiteindelijk begon.
Bijna 24 uur, en ik werkte met mijn lichaam samen Bijna een hele dag duurde mijn bevalling. Dat klinkt misschien lang als je het zo leest. En ja, er waren uren met weeën en uiteindelijk ook uren persen. Maar in mijn herinnering staat die tijd vooral voor hoe diep ik in het proces zat.
Ik heb het geen moment beleefd als een gevecht tegen mijn lichaam.
Ik werkte ermee samen.
Bij iedere wee ademde ik. Ik praatte tegen mijn lijf. Ik merkte op wat er gebeurde, liet los waar ik kon en bleef mezelf vertellen dat mijn lichaam dit mocht doen. Mijn meisjes en ik waren samen bezig. Iedere wee bracht ons dichter bij elkaar.
Ademhalen en bewust ontspannen hadden tijdens mijn zwangerschap al veel aandacht gekregen. Tijdens mijn bevalling waren die dingen er ook. Ik bleef terugkomen bij wat er op dat moment gebeurde, bij mijn lichaam en bij mijn meisjes.
Zelfs toen het persen uren duurde, was ik niet de hele tijd bezig met de vraag hoe lang het nog zou duren. Ik zat in dat moment. In mijn adem. In wat mijn lichaam me liet voelen. Het is bijna raar om achteraf een aantal uren aan die ervaring te hangen, omdat tijd voor mij zo naar de achtergrond verdween.
Wat ik het meest bijzonder vond? Ik voelde me helemaal niet machteloos. Juist ongelooflijk krachtig. Er gebeurde zoveel, en toch voelde ik mezelf daar heel duidelijk in aanwezig.
Mijn mega diepe space, lol Op een gegeven moment zat ik zo diep in mijn eigen wereld dat ik nauwelijks meer bewust was van alles om me heen. Alsof ik in een andere dimensie terechtkwam. Echt een mega diepe space.
Ik kan het bijna alleen omschrijven als een soort natuurlijke, gelukzalige extase. Alsof mijn lijf zelf een enorme dosis geluksstofjes had aangemaakt. Ik was ontspannen, aanwezig en tegelijkertijd heel ver weg in mijn eigen bubbel.
Van ongeveer vier uur ’s middags tot vier uur ’s nachts zat ik in het ziekenhuis zo diep in die meditatieve staat. Echt hypnobirthing vibes. Ik was daar, maar tegelijkertijd helemaal in mijn eigen wereld, met mijn lijf en mijn meisjes.
Ondertussen moesten de hartmonitortjes van de baby’s steeds opnieuw goed geplaatst worden, omdat ze de hartslagen niet goed konden vinden. Soms kwam er geen duidelijk signaal door, soms pikten ze mijn hartslag op. Er kwamen daardoor telkens artsen binnen om te kijken wat er aan de hand was en de hartslagen opnieuw te zoeken.
En ik? Ik kreeg daar vrijwel niks van mee. Terwijl er om mij heen van alles gebeurde, zat ik zo diep in mijn eigen bubbel dat al dat binnenkomen en controleren nauwelijks tot me doordrong. Dat laat misschien nog beter zien wat ik bedoel met die mega diepe space.
Er werden ook dingen voorgesteld die ik niet wilde. Mijn partner heeft mijn wensen toen bewaakt en dingen tegengehouden waar ik geen toestemming voor wilde geven. Ik ben zo blij dat hij daarin naast me stond, juist terwijl ik zelf zo diep in dat proces zat.
High op het leven zelf, haha. Dat komt nog het dichtst in de buurt.
Ik vind het belangrijk om dat stuk ook te vertellen. Je hoort bij bevallen zoveel over pijn, angst en controle verliezen. Ik had een ervaring die ik zelf juist als heel verbonden en krachtig heb beleefd. Dat gevoel hoort net zo goed bij mijn bevallingsverhaal als hoeveel uur het duurde.
Ik weet niet of ik het ooit helemaal kan overbrengen. Maar als ik eraan terugdenk, voel ik nog steeds iets van die rust en die verwondering. Mijn lichaam deed iets enorms en ik voelde dat ik ermee mee kon bewegen.
Op 26 augustus om 03.36 uur werd Infinite Sunshine Coster geboren.
Elf minuten later, om 03.47 uur, volgde Unity Moonlight Coster.
Daar waren ze dan, mijn twee meisjes. 🩷🩷
Na al die maanden waarin ik zoveel had gehoord over mogelijke complicaties, een vroege inleiding en een keizersnede, waren ze er ineens. Alles waar ik zo naar had uitgekeken.
De geboorte voelde voor mij vloeiend en natuurlijk. Op dat moment overheerste geen angst mijn ervaring. Ik voelde liefde, rust, verwondering en een dankbaarheid die ik nog steeds nauwelijks in woorden krijg.
Ik kan er nu nog emotioneel van worden. Ook omdat het verschil zo groot was tussen hoe ik vaak uit de gesprekken tijdens mijn zwangerschap kwam en hoe ik mijn bevalling uiteindelijk beleefde.
Ik had een rustige, positieve vaginale tweelingbevalling. Mijn lichaam had iets gedaan waar ik nog iedere dag vol verwondering op terugkijk. En dat verhaal wil ik delen. Omdat je als aanstaande tweelingmama ook mag weten dat dit soort ervaringen bestaan.
Hoe ik me voorbereidde: bewegen, ademen en ja, okra Tijdens mijn zwangerschap bleef ik ontzettend actief. Ik wandelde veel, liep trappen, bleef bewegen en deed dagelijks oefeningen en diepe stretches. Vanaf 32 weken liep ik iedere dag ongeveer tien minuten trap. Vanaf 33 weken deed ik ook stoep lopen.
Ik zat dagelijks minimaal tien minuten in een diepe squat, helemaal beneden, om mijn bekkengebied te stretchen en te ontspannen. Ik zocht op YouTube oefeningen op voor mijn bekken, bekkenbodem en perineum, gericht op voorbereiding op een vaginale bevalling.
Daarnaast besteedde ik veel aandacht aan ademhaling en bewust ontspannen. Vanaf 32 weken deed ik perineummassage met speciale perineumolie.
Die voorbereiding gaf mij het gevoel dat ik iedere dag bewust met mijn lichaam bezig was. Ik maakte er tijd voor. Ik wilde aandacht geven aan wat mijn lijf ging doen en merken hoe bewegen, rekken en ontspannen voor mij voelden.
En ik had nog een paar dagelijkse rituelen. Ik vertel ze omdat ze bij mijn verhaal horen, als beschrijving van wat ik zelf deed:
- Frambozenbladthee: vanaf 32 weken deed ik ongeveer vijf theezakjes in een liter water, met vers ananassap en cranberrysap. Dat dronk ik dagelijks.
- Okrawater: iedere avond legde ik verse okra in ongeveer 500 tot 700 ml water. Dat liet ik een nacht in de koelkast staan. De volgende ochtend dronk ik dat slijmerige water op.
- Teunisbloemolie, oftewel evening primrose oil: die nam ik vanaf 32 weken in capsulevorm.
Ja. Slijmerig okrawater. Iedere ochtend. 🤣
Mijn partner zei later dat hij tijdens de bevalling overal die glibberige okra zag. Mijn meisjes waren volgens hem zó glibberig dat ze bijna uit zijn handen gleden. Ze vlogen er zowat uit! Die opmerking hoort inmiddels gewoon bij hoe wij terugdenken aan die bevalling.
Maar even heel duidelijk: dat is onze anekdote, geen bewezen werking van okra. Ik kan niet zeggen dat een van die middelen mijn bevalling gemakkelijker heeft gemaakt. Ik had zelf een heel positief gevoel bij mijn voorbereiding; dat is wat ik erover kan vertellen.
Vertrouwen in jezelf en medische zorg kunnen samen bestaan Ik wilde vragen stellen zonder het gevoel te krijgen dat ik lastig was. Weten waarom iets werd geadviseerd. Begrijpen wat de onderzoeken lieten zien. Horen welke alternatieven er waren en wat de risico’s waren van ingrijpen én van afwachten.
Dat gun ik iedere zwangere vrouw. Dat je mee kunt denken, uitleg krijgt en betrokken bent bij beslissingen over jouw lichaam en je baby’s. Zeker als er zoveel op je afkomt dat je hoofd er vol van zit.
Ik had regelmatig het gevoel dat artsen en gynaecologen me nogal vreemd vonden, omdat ik met zoveel vertrouwen sprak en bij mijn eigen gevoel en wensen bleef. Aan hun reacties merkte ik dat ik me niet echt serieus genomen voelde. Toch wilde ik blijven vragen en begrijpen waar ik ja tegen zei en waarom.
Wat het voor mij zo bijzonder maakte, was dat er na dingen die ik uitsprak weer iets gebeurde dat daarbij aansloot. Voor mij voelde dat telkens als een bevestiging van wat ik al zo sterk voelde. Zoals toen ik zei dat mijn meisjes vanzelf zouden komen vóór de geplande inleiding, en mijn bevalling vervolgens spontaan begon. Dat diepe vertrouwen had voor mij betekenis, ook als anderen daar anders naar keken.
Vertrouwen in mezelf betekende voor mij niet dat medische risico’s ineens verdwenen. Sommige complicaties kun je niet voelen. Juist daarom zijn controles zo belangrijk. Ik wilde medische kennis en mijn eigen gevoel allebei een plek geven.
Mijn bevalling begon spontaan en verliep voor mij prachtig. Bij een ander kunnen een inleiding of een keizersnede nodig zijn. Soms zijn ingrepen levensreddend. De waarde van mijn verhaal zit voor mij in het delen van mijn ervaring, niet in zeggen dat iemand anders hetzelfde zou moeten doen.
Jouw lichaam heeft niet gefaald Als je dit leest en jouw zwangerschap of bevalling anders is verlopen, wil ik dat heel duidelijk zeggen: jouw lichaam heeft niet gefaald.
Een keizersnede, een vroege geboorte, een inleiding of een ervaring die totaal anders is dan waar je op hoopte, maakt jouw verhaal niet minder krachtig. Je hoeft je niet te vergelijken met mijn diepe bubbel of mijn spontane begin.
Wat ik je gun, is vertrouwen, regie, veiligheid en verbinding. Dat je gezien wordt. Dat je vragen kunt stellen. Dat er aandacht is voor hoe jíj het ervaart, welke medische keuzes er ook nodig zijn.
Je draagt twee levens tegelijk. Twee hartjes. Twee kleine mensen die je nog nooit hebt ontmoet, maar voor wie je nu al zoveel voelt.
Je draagt twee hele werelden. 🌻🤍
Daarom wil ik dat naast de spannende verhalen ook de mooie verhalen een plek krijgen. Je hoeft niet te doen alsof er geen risico’s zijn om ruimte te maken voor iets positiefs. Je mag bezorgd zijn én uitkijken naar de geboorte. Je mag hopen op een ervaring die je met liefde bijblijft.
En daarna? Het tweelingavontuur ging gewoon verder Mijn meisjes zijn op 26 augustus één jaar geworden. Ze slapen allebei door sinds ze ongeveer twee maanden oud zijn. De keren dat ik in hun eerste jaar ’s nachts voor ze wakker moest worden, kan ik letterlijk op één hand tellen.
Vanaf ongeveer zes maanden slapen ze van 19.00 tot 08.00 uur. Daarvoor moest ik ze ’s ochtends regelmatig zelf wakker maken, omdat mijn borsten zo vol zaten. Lol. 🤣
Ook daar had ik tijdens mijn zwangerschap vooral gehoord hoe zwaar het zou worden. Twee baby’s. Slapeloze nachten. Chaos. En natuurlijk brengt een tweeling ontzettend veel met zich mee. Maar mijn eigen ervaring bevat óók zoveel rust, plezier en mooie momenten. Die kant wil ik laten zien.
Voor mij hangt die positieve ervaring samen met het vertrouwen dat ik tijdens mijn zwangerschap begon te voelen. Ik heb dat zelf als manifesteren beleefd. Tegelijk zijn baby’s hun eigen kleine mensen. Hoe zij slapen en hoe het met je gaat, is niet alleen een kwestie van wat je denkt of gelooft. Als jouw baby veel wakker wordt, zegt dat niets over hoeveel vertrouwen of liefde jij hebt.
Hier op mijn blog wil ik verder vertellen over ons tweelingavontuur: de kraamperiode, borstvoeding, slaapritmes, routines en het leven met twee baby’s tegelijk. Met praktische dingen die voor ons werkten, vragen die ik zelf had en ervaringen die ik graag deel. Gratis, natuurlijk.
Ik heb geen perfecte methode die ieder gezin dezelfde uitkomst geeft. Ik heb wel mijn eigen verhaal. En ik geloof dat we als moeders veel aan elkaar kunnen hebben wanneer we dat eerlijk vertellen, met de grappige stukken en de rommelige stukken erbij.
Dit was de geboorte van Infinite en Unity, zoals ik haar heb beleefd. Bijna 24 uur, een hele hoop adem, een mega diepe space en uiteindelijk twee meisjes in plaats van al die scenario’s in mijn hoofd.
Een van de mooiste ervaringen van mijn leven.
Heel veel liefde voor jou en jouw kleine wondertjes. 🩷🩷